Aqui temos a da nosa paisana, Yolanda Castaño, que se autobiografía desde xeito:

A los 7 años cayó en sus manos Gloria Fuertes y ya no la abandonaría nunca la fascinación por ese extraño modo de escribir sin llegar al borde de la página (pero sí al borde de las palabras). Con diez más, publicaría su primer libro, siempre en gallego (luego la traducción, ese mal necesario, esa cocina). Creció y le fueron naciendo brazos (como buena pulpa a la gallega) hacia otros lenguajes que apoyasen su impulso poético: versos que se vean, metáforas que se escuchen, palabras que se puedan comer. Vivió en un ciclo de erofanías, se sintió la sola más egoísta y últimamente, poco a poco, trata de mirar las cosas con mayor profundidad de campo.

Cooc, cooc, cooc mo estás?. Preguntoume a miña compañeira antes de que dese comezo o espectáculo.
Nervioso, lle dixen, mentras me axustaba o meu traxe de galiña.
Nervioso por que?. Se imos a poñer os ovos máis bonitos do mundo. Dixo a terceira en discordia.
E tiña razón, xa que por uns intres íamos deixar de ser nós para convertirnos en Petipúa, Polipasta e Pulchinela, as galiñas máis tolas “de este reino para afuera”. A verdade é que non sei se ao final estabamos actuando ou tiñamos a gripe aviar, pero en canto saímos ao escenario a xente empezou a escachar coa risa, se no me credes mirade:

A viaxe de Os Nosos Contos chegaba á súa fin. Con moito esforzo, suor e lágrimas dabamos a luz 15 contos que, nun embarazo de 7 meses, percorreron os lugares máis inhóspitos da nosa in/consciencia. Quince contos que nos amosaron a diferencia nun mundo no que non somos tan diferentes, nun mundo no que hai que deixar de lado a indiferencia, nun mundo no que que temos que loitar pola igualdade, pola aceptación da multiculturalidade, por ser quen sempre quixemos ser, nós mesmos.

Unha viaxe na que destruímos tódolos nosos prexuízos, toda a nosa cotidianeidade, tódalas nosas crenzas. Unha viaxe na que medramos xuntos (nais, pais, avoas, avós, nenas, nenos, bibliotecarias, bibliotecarios), na que establecimos vínculos, na que nos preocupamos polos intereses dos outros, na que soñamos…

Unha viaxe, un mundo e quince contos que nos trasladaron a África, Asia, Ámerica e Europa. Quince contos que nos fixeron xogar, bailar, chorar, amar… respetar. Quince contos que estaban expostos para todo o que quixese ver, saber, recordar e aprender o que facemos en “Os Nosos Contos”.

Ei, que xa me é hora, vai comezar o baile. Uan, chu,... uan, chu, fri, for. Think, think, think, think.

O mércores 28 de maio ás 18:30, os clubs das Bibliotecas Municipais da Coruña, reunirémonos na Biblioteca de Estudios Locais para atoparnos co escritor, Luís Rei Núñez, autor de " O Señor Lugrís e a negra sombra", libro lido nos nosos clubes e comentado neste blog.

¡ Esperámosvos a todos alí !

Esta tarde, dentro do programa das Letras 2008 (pdf) na Biblioteca do Forum, Sechu Sende, escritor, poeta, activista cultural e domador de pulgas no Galiza Pulgas Circus, convidará a todos os asistentes a unha sexión de autohipnose para aprender, dunha vez por todas a falar galego.

Sende obtivo o Blanco Amor 2003 pola obra Orixe e o Anxel Casal ao Mellor Libro do Ano 2007 por Made in Galiza (2007), que tamen recibiu o Premio da Asociación de Editores Galegos.

Atreveraste a vir?

Toma nota:

• Onde: Biblioteca Forum Metropolitano
• Cando: Hoxe 14 de Maio as 19.30
  

    ¿Quen foi William Petty? (Aventurero, erudito e seductor) ¿Un experto en arte clásico ou un ladrón de obras de arte? O que sabemos con certeza é que foi un do primeiros aventureiros en procurar tesouros da antiga Grecia ao longo da beira do Mediterráneo, e tamén un dos primeiros tolos (ou xenios) que conqueriu apoderarse das obras maestras da humanidade. A historia esqueceu o seu nome. Sen embargo, William Petty foi un arqueólogo avant la lettre, o pioneiro que seguiu os rastros da Antigüedade para ofrecelos á posteridade.

    Nado na Inglaterra rural a primeiros de 1600, a historia deste protagonista é unha misteriosa viaxe dende os sombríos castelos do Támesis ata os lumninosos templos de Grecia, dende as galerías dos pazos de Venecia ata o máis profundo das prisións turcas. Petty empregou calquera método, lícito ou non, para levar a Inglaterra trofeos de incalculable valor. Obras que hoxe, catro séculos máis tarde, seguimos admirando nos máis importantes museos do mundo.

Puesto en la picota en el "Taburete del Arrepentimiento", el escabel de tres patas donde exhibían a los blasfemos, los fornicadores y los adúlteros, William Petty de Soulby iba a ser humillado públicamente. La muchedumbre se agolpaba al fondo de la iglesia. Habían acudido de lejos, de Warcop y de Appleby, para asistir a la ceremonia. No se trataba de un suplicio, ni siquiera de un castigo. Era una condena a la muerte civil y a la culpa moral. Una erradicación del mundo: dejarlo al margen de la sociedad.

...Un día estrechó a Fausto con preguntas apremiantes:"¿Me quieres de veras, de veras? ¿Te gusto? ¿Soy yo la mujer que más te gusta? Háblame claro, francamente… Prometo no enfadarme ni afligirme." Fausto, sonriente, halagador, galante al pronto, acabó por soltar parte de la verdad en una aseveración exactísima: "Guedita: eres muy mona…muy guapa, sin adulación…Tienes una tez de leche y rosas, unas facciones torneadas, unos ojos de terciopelo negro, un talle que se puede abarcar con un brazalete…Lo único que te desmerece…así...un poquito…es la pícara dentadura. Es que a no ser por la dentadura…chica, ¡un cuadro de Murillo!...

O pasado Xoves, tal e como anunciáramos, tivemos a oportunidade de compartir tempo e espacio con Isaac Diáz Pardo na Biblioteca de Estudos Locais, e escoitar a experiencia vital desta memoria viva do galeguismo.

Da man da Concelleira de Cultura, Maria Xosé Bravo e da Directora da Biblioteca de Estudos Locais, Victoria Villanueva, Isaac rememorou ante un o numeroso público, os seus anos mozos, a relación co seu pai e as suas amizades coas grandes figuras da cultura e das artes do noso país.

En O señor Lugrís e a negra sombra, o seu autor combina a biografía e a ficción para construír un relato en torno a figura do pintor galego. Un home que, segundo confesaba Luís Rei nunha entrevista en Galicia Hoxe con motivo da publicación da novela, que coa súa morte se vía reducido a tres tópicos, o último bohemio, un pintor surrealista e un pintor do mar, tópicos que o recente Premio da Crítica quixo derribar. "Eses tres sambenitos limitan demasiado unha realidade máis rica, exclúen ó Lugrís escritor, que tomou moi en serio a literatura", aseguraba Rei.

• A travesía dun século : (biografía de Rafael Dieste)
  
• Poetas andantes navegantes 
  
• Colección de bolboretas
  
• Expediente Artieda
  
• Oficio de escribir
  
• O corvo de chapapote
  
• A estrela dos polisóns
  
• Toda a vida
  

Comenzaba a amanecer cuando Gabriel Luna llegó ante la catedral. En las estrechas calles toledanas todavía era de noche. La azul claridad del alba, que apenas lograba deslizarse entre los aleros de los tejados, se esparcía con mayor libertad en la plazuela del Ayuntamiento, sacando de la penumbra la vulgar fachada del palacio del arzobispo y las dos torres encaperuzadas de pizarra negra de la casa municipal, sombría construcción de la época de Carlos V.

Calvin: Lin o libro da biblioteca que me colliches.

Nai: ¿E qué che pareceu?

Calvin: Realmente fíxome ver as cousas doutro xeito. Deume moito que pensar.

Nai: Alédome que o disfrutases.

Calvin: Estame complicando a vida. Non me collas ningun máis.