Posteado por: Reme en Estamos lendo, Obras29-04-2008

 Portada de La extraordinaria vida de William Petty   ¿Quen foi William Petty? (Aventurero, erudito e seductor) ¿Un experto en arte clásico ou un ladrón de obras de arte? O que sabemos con certeza é que foi un do primeiros aventureiros en procurar tesouros da antiga Grecia ao longo da beira do Mediterráneo, e tamén un dos primeiros tolos (ou xenios) que conqueriu apoderarse das obras maestras da humanidade. A historia esqueceu o seu nome. Sen embargo, William Petty foi un arqueólogo avant la lettre, o pioneiro que seguiu os rastros da Antigüedade para ofrecelos á posteridade.

    Nado na Inglaterra rural a primeiros de 1600, a historia deste protagonista é unha misteriosa viaxe dende os sombríos castelos do Támesis ata os lumninosos templos de Grecia, dende as galerías dos pazos de Venecia ata o máis profundo das prisións turcas. Petty empregou calquera método, lícito ou non, para levar a Inglaterra trofeos de incalculable valor. Obras que hoxe, catro séculos máis tarde, seguimos admirando nos máis importantes museos do mundo.

Puesto en la picota en el "Taburete del Arrepentimiento", el escabel de tres patas donde exhibían a los blasfemos, los fornicadores y los adúlteros, William Petty de Soulby iba a ser humillado públicamente. La muchedumbre se agolpaba al fondo de la iglesia. Habían acudido de lejos, de Warcop y de Appleby, para asistir a la ceremonia. No se trataba de un suplicio, ni siquiera de un castigo. Era una condena a la muerte civil y a la culpa moral. Una erradicación del mundo: dejarlo al margen de la sociedad.

 

Posteado por: Reme en Xeral, Estamos lendo27-03-2008

La Catedral de Blasco Ibañez La Catedral. Comezamos unha nova andanza no Clube de Lectura de Tarde do Forum Metropolitano, cualificada polo seu autor como novela social ou "de rebeldía", e editada por primeira vez en 1903. Nela ofrécesenos unha extraordinaria aproximación á vertente política de Vicente Blasco Ibáñez que, como home e escritor, foi quen de izarse como un importante abandeirado das inquedanzas que ocupaban prácticamente a totalidade do panorama literario español da época.

Comenzaba a amanecer cuando Gabriel Luna llegó ante la catedral. En las estrechas calles toledanas todavía era de noche. La azul claridad del alba, que apenas lograba deslizarse entre los aleros de los tejados, se esparcía con mayor libertad en la plazuela del Ayuntamiento, sacando de la penumbra la vulgar fachada del palacio del arzobispo y las dos torres encaperuzadas de pizarra negra de la casa municipal, sombría construcción de la época de Carlos V.
Gabriel Luna, fillo do xardineiro da catedral de Toledo, torna ás súas orixes despois dun largo camiño como propagandista político, para compartir a vida co seu irmán Esteban, empregado da catedral como "Vara de Palo". Alí adicará o tempo de lecer a convencer aos seus discípulos: o campaneiro, o zapateiro e o "Tato" de que os sabios explicaron todo mellor que a relixión e deron as normas precisas para que a Humanidade vivira feliz nunha deliciosa igualdade. O resultado dos discursos de Gabriel é que, atopándose unha noite de guardia na catedral presentáronse os tres coa intención de apoderarse das xoias da Virxe do Sagrario, e logo dunha profunda e axitada discusión, remata por cometerse un crime…

Posteado por: Reme en Xeral, Estamos lendo20-02-2008

portada fiesta chivo    Hemos comenzado con una nueva lectura en el club. La Fiesta del Chivo, de Mario Vargas Llosa, es una novela histórica o una historia novelada ambientada en Santo Domingo de Guzmán (República Dominicana), entonces Ciudad Trujillo (1961). Ha sido traducida a 14 idiomas, el autor ha llegado a confesar en Madrid que fueron necesarios más de tres años de documentación sobre la era trujillista para poder escribirla.
    El texto tiene tres planos narrativos simultáneos. El primer plano, lo representa Urania Cabral  quien  regresa  a  su  país después de 35 años de ausencia a reencontrarse con su padre Agustín “Cerebrito” Cabral, parapléjico y arruinado. Estando en su tierra, afloran en Urania recuerdos y un oscuro secreto que marcó su vida para siempre y que será revelado a su tía y primas al final de la obra.  
    Vargas Llosa, un clásico contemporáneo, relata el fin de una era dando voz, entre otros personajes históricos, al impecable e implacable general Trujillo, apodado el Chivo, y al sosegado y hábil doctor Balaguer (Presidente de la República Dominicana). Urania inicia y finaliza el texto, en el mismo ambiente físico, el Hotel Jaragua, en un magnífico juego literario del escritor.

Posteado por: Reme en Xeral, Estamos lendo25-01-2008

O señor Lugris¿Novela ou realidade? A pregunta que moitos lectores deste libro se formularán é a mesma que sen dúbida se lle presentou milleiros de veces ó gran pintor e escritor Urbano Lugrís (A Coruña, 1908-Vigo, l973) mentres era arrastrado polo río dunha existencia sometida a toda clase de vaivéns. Outro caudal, de tinta e testemuños, é o que lle serviu de base a Luís Rei Núñez nesta viaxe arredor dunha figura desmesurada coa que, ademais, consegue trazar o fresco de toda unha época de penitencia e un moi veraz retrato de grupo; con mestres en gramática parda, señoritos tarambainas, artistas dipsómanos, mulleres que fuman, bares de alterne, un ruso "branco" ou os candorosos aprendices de literato… en definitiva, a fauna que opta polo exilio da bohemia cando o única vía de escape, na inacabable invernía dun réxime inxusto, consiste en contar co talento innato de Pucho Boedo, fenómeno da canción, ou de Luís Suárez, grande astro do balompé mundial. En tempos de descrédito para as apostas de calado, Rei Núñez sorpréndenos construíndo unha obra que, sen deixar de ser rigorosamente contemporánea, é de clara estirpe cervantina. Novela, si; mais tamén realidade. Como a vida.

 Un manuscrito aparece

"Aquel día volvín á miña cidade para facer unha lectura de poemas no instituto onde estudei o bacharelato. Introduciu o acto a profesora que nos dera clase de Lingua e Literatura os tres primeiros cursos. Era unha muller miúda de quen eu lembraba as súas lendarias minisaias e, sobre todo, unha fe contaxiosa no valor das palabras, esa é a verdade. Cando chega a miña vez digo isto e a seguir boto man dos meus papeis, cunha ducia de poemas rimados, como corresponde a quen abomina da escrita de verdades rápidas da modernez. A admiración por Rosalía Castro e Antonio Machado levoume a comprender, hai xa unha boa porción de anos, a conveniencia de acatar os límites da métrica e demais recursos. Lonxe de ser o problema, esa humildade de artesán é a solución. Así que cultivo unha poesía, diriamos, figurativa. En fin. O meu encontro co vello instituto e os vellos tempos tivo continuidade nun bodegón onde se comeu empanada e polbo regados con Amandi e onde ía arrancar o episodio que se pechou cun agasallo singularísimo."

 


Posteado por: Catuxa Seoane en Estamos lendo, Obras21-12-2007

agustin fernandez pazHai uns días, na Biblioteca Miguel González Garcés da Coruña presentouse a última novela de Agustín Fernandez Paz, O único que queda é o amor, un libro de relatos de amor e desamor, e para aqueles que non poideron asistir ó acto, está dispoñible un video que recolle os mellores momentos da presentación.

Agustín Fernandez Paz é un dos autores galegos máis lidos de tódolos tempos e acadou numerosos premios, recentemente, Jaureguizar mantivo con él unha interesante conversa na que o autor recoñece que as suas influencias literarias van dende a poesia de Jose Angel Valente, Paul Auster ou Orham Pamuk e reflexiona sobre a caducidade do amor:

O amor é triste porque sempre ten data de caducidade. Vou dicir algo moi obvio: o amor, e a súa variante da amizade, son esenciais para a vida. Hai amores rotos, amores que non chegan a producirse, como o de Un radiante silencio… O amor é un tema inesgotable, poderíamos escribir toda a vida escribindo sobre o amor. 

O noso Club de lectura da tarde está lendo nestes momento este libro de relatos que recomendamos a todos os nosos lectores e lembramovos que nas Bibliotecas Municipais de A Coruña podedes atopar gran parte da obra deste escritor.

O unico que queda é o amor

 O único que queda é o amor / Agustín Fernández Paz.—Vigo : Xerais, 2007
Hai unha trama de fíos invisibles que une as vidas dos personaxes deste novo libro de relatos de Agustín Fernández Paz, ilustrado por Pablo Auladell: Diana, Sara, Pablo, Laura, Adrián… todos se namoran e descobren que o amor é un sentimento poderosísimo, capaz de transformalos por enteiro e facerlles a vida doutro xeito. Mais tamén experimentan a amargura do desamor, ou da ausencia, ou dos amores rotos. O amor en todas as súas variantes: desde o primeiro amor adolescente ata que se mantén máis alá da morte. Aínda sabendo isto, as persoas sempre buscamos na nosa vida ese sentimento tan necesario como o aire que respiramos, quizais porque intuímos que, como escribe Orhan Pamuk en Neve, “na vida o único que queda é o amor”. E sempre, os libros como compañeiros da aventura do amar. Un libro memorable.

 

Posteado por: María Ferreiro en Estamos lendo, Obras19-03-2007

«Encuentra al hombre que me asesinó y te contaré detalladamente lo que hay en la otra vida.»

Pamuk ha conseguido una novela total. A la sabiduría de la mejor narración histórica se une el ritmo trepidante de la novela negra y una seductora historia de amor.

Me llamo Rojo nos introduce en el esplendor y la decadencia del Imperio Turco, una potencia que llegó hasta las puertas de Viena. Viajamos hasta el siglo XVI, el sultán desea inmortalizar su figura en un lienzo, pero la ley islámica lo prohíbe. La tentación vence y cuatro artistas trabajarán en secreto, elaborando un libro lleno de imágenes nunca antes pintadas. Hasta que uno de ellos desaparece.

Después de El libro negro y La vida nueva, el lector en español puede adentrarse en otra novela ¿un puzzle filosófico y fantástico en el que se cruzan el arte, la religión, el amor, el sexo y el poder¿ de uno de los autores que despierta más expectación internacional.

«Un clásico contemporáneo¿ Rico y esencial.» Los Angeles Times