Toca ler unha biografía. Escollimos está de Diego Rivera e Frida Kalo por estar narrada polo premio nobel de literatura do pasado ano J.M.G. Le Clézio.

Nesta obra imos afondar no México da primeira metade do século XX a na apaixoada e tormentosa historia de amor de dúas persoas cunha faceta artística moi recoñecida. Eran unha parella fora do común nun momento histórico e político diferente xa que México ven dunha recolución e está recibindo exiliados de moitos lugares que facilitan a creación dun clima cultural e político alomenos moi curioso. Teremos así temas diversos dos que falar: dende o amor ata a revolución, pasando pola burguesia, o exilio, a arte, o clero… etc.

Rivera é: "un hombretón voluminoso, devorador de mujeres, al que además no repugna nada de lo que se diga de él e incluso alimenta la leyenda, alegando que ha comido carne humana".

Frida Kahlo: "parece atraer todos los males sobre su persona. Asombra su capacidad de supervivencia y su resistencia al dolor. Solo su tenacidad explica que lograra sobrevivir tras la poliomielitis que comenzó por padecer y que le dejó secuelas en una pierna y el accidente que sufrió cuando viajaba en un autobús, del que resultó con múltiples y graves lesiones".

Esta novela está escrita por Carmen Martín Gaite ( Salamanca 1925- Madrid 2000) e será a derradeira do clube antes de coller as vacacións do verán que tan merecidas temos.

O libro son as conversacións dunha longa noite nas que Eulalia e o seu sobriño German reflexionan sobre o significado das súas vidas, traendo recordos e temas da familia. É un xeito de desafogo dunha muller madura e dun rapaz inconformista. Están nunha situación límite agardando a morte da avoa no cuarto do lado e ó mesmo tempo están descontentos pola vida que levan sen atopar sentido a súa existencia.

As personaxes son complicadas. A autora manexa o diálogo moi ben, buscando un interlocutor que somos nós, os lectores. Así que veremos si o rematala novela atoparemos o signicado da soidade e do individualismo que parece unha das cousas que buscaba esta estupenda escritora nas súas obras.

Pertenceu a chamada "Generación de Posguerra" xunto o seu marido Rafael Sánchez Ferlosio. Tivo o seu recoñocemento ó gañarar o Premio Gijón (1954) cunha colección de relatos cortos, así como o Premio Café Gijón (1955), Premio Nadal de Novela (1957), Premio Nacional de Narrativa de España (1978), Premio Príncipe de Asturias de las Letras (1988) y Premio Nacional de las Letras Españolas (1994), entre os máis destacados. Nas bibliotecas atoparedes toda a súa obra.

     A novela que nos ocupa estes días no clube está escrita por Lloyd Jones, autor neozelandés gañador do premio da Commonwealth e finalista do Premio Man Brooker.

     A narradora da historia é Matilda que vive na illa de Bouganville, unha isla do pacífico asolada pola guerra. Conta a historia do único home blanco que queda na illa e decide exercer de mestre. O xeito que se lle ocorre e atrapar ós seus alumnos a través das aventuras do Señor Pip:  protagonista da novela de Charles Dickens "Grandes esperanzas".

"Se ha tratado del único libro que me regaló un mundo nuevo en un momento de desesperación. En Pip encontré un amigo. Me enseñó que puedes ponerte en la piel del otro con la misma facilidad que si fuera la tuya, incluso si esa piel es blanca y pertenece a un niño que vivió en la Inglaterra de Dickens. Si eso no es un número de magia ¿qué es entonces?"

     A imaxinación nun país en guerra pode chegar a ser unha provocación e xurdiran os problemas cando os guerrilleiros pensen que o Señor Pip é real. Na novela mesturase literatura e vida e o nome da protagonista lembrá a outra Matilda relacionada coa lectura: a de Roald Dahl

 

  Richard Ford (Londres 1796-1858) foi un viaxeiro e hispanista inglés. Mudouse a Sevilla no 1830 debido a un problema de saúde da súa muller e dende alí percorreu España a cabalo vestido coma un "indixena" e procurando a compaña das clases baixas.

Recolleu apuntes, notas, debuxos e lembranzas. Todo eso recibiu forma e publicouse fai 150 anos. Hoxe reeditase en sete volumes: o primeiro é o que estamos a ler e son as observacións xerais donde indica aspectos que lle son básicos o viaxeiro. Os seguintes volumes son para as diistintas zonas xeográficas: o de Galicia é o tomo VI. É un libro de viaxes cheo de humor e que pode facernos reflexionar sobre cómo somos, como eramos ou se somos a mesma España.

Los iberos nunca quisieron unirse; por el contrario solían, como ahora, mostrar una tendencia constante a separarse en juntas distintas, cada una de las cuales sólo pensaba en sus propias opiniones. De ahí que España sea un manojo de cuerpos pequeños atados unos a otros con una cadena de arena.

Gustavo Martín Garzo (Valladolid 1948-) recibiu en 1994 o Premio Nacional de Narrativa pola súa novela "El lenguaje de las fuentes" calificada como unha obra na que o amor ten un tratamento moi orixinal.

     Falouse moito de Xesús e de María pero… ¿qué aconteceu con Xosé? Esa figura relegada a un “cargo” menor: padre putativo ¡vaia situación! Nesta novela contase a historia de ese home que se enamora dunha rapaza alegre, xeitosa e que levao a aceptar unha situación realmente extraña… ¿cómo é o amor de este home que di que si ó destino sen reproches e sin preguntas? ¿cómo é a relación entre os esposos? ¿segue a paixon cando eres o paí do fillo de Deus? ¿É doado a comunicación entre a parella cos anxos no medio?

 Este será o noso xeito de conmemorar o día dos namorados: lendo e falando do amor. O escritor o define así:

El amor nos vuelve voraces; nos transforma en pulpos, orangutanes, delfines, aturdidos cachorros; hace del rostro amado un libro que nunca nos cansamos de leer; convierte nuestros paseos en un baile interminable, nuestra casa en un circo; nos llena de preguntas, nos vuelve niños y puebla nuestro pensamiento de anhelos. El amor resume todas mis elecciones

      A nosa segunda viaxe será da man de Marlo Morgan que relata a súa travesía a pe polo deserto australiano na compaña de aborixes. Esta experiencia leva consigo a aprendizaxe dunha nova forma de convivencia e dun xeito diferente de vivir a natureza e a vida mesma.Decirvos que a espiritualidade e a mensaxe do libro daran moito que reflexionar. Viaxe como sinónimo de coñecemento que leva a plantexamentos de cousas que están no noso redor e das que non temos conta a cotío

     A novela publicouse coma unha experiencia personal da autora e converteuse nun bestseller internacional. Pronto chegou a polémica: a viaxe era totalmente imaxinada

 

    Rematamos a viaxe a felicidade coa sensación de que a ciencia non pode facer que cheguemos a ser felices aínda que aprendimos algunha verdade que no admite discusión:

•     O traballo non nos fai felices pero a súa ausencia fainos infelices.

•     A beleza é a ausencia de dor

•     A felicidade é a ausencia de medo. Para conquerir esto Punset aconsella eliminar o "malo" dos recordos ou das aprendizaxes.

   

 

O que non chegou a convencernos do libro é o uso de unha linguaxe técnica que non cadra coas anecdotas "de andar por casa" que plantexa. E a presentación de tesis que non avala cunha solida argumentación.

"Otros individuos, en cambio, parecen preservados por la suerte hasta poblar las aldeas y ciudades de seres inasequibles al desaliento, porque son portadores de un equilibrio básico y congénito que les predispone, en mayor medida que al resto, a la felicidad. A la felicidad y, tal vez, a la belleza por los mismos motivos.”

O 2009 é o ano que a Unesco dedica a Astronomía e nos imos dedicalo a viaxar a través de distintos libros. O primeiro vai ser co libro de Eduardo Punset "El viaje a la felicidad". Divulgación científica que nos aproxima a felicidade e os seus condicionantes ou eso di o autor… este libro vai ser moi conflictivo no clube xa que o autor "pasa" da historia da filosofía e afirma que antes do século xx non se buscaba a felicidade xa que a esperanza de vida era demasiado curta como para andar con esas lerias… temos moito por reflexionar e repasar: aqui entran Aristóteles, Epicureo, Paltón, Kant… etc.

“Es un libro sobre esos pequeños aconteceres cotidianos que nos hacen daño sin que nos demos cuenta”

Así define a autora galega Luisa Castro a súa obra Podría hacerte daño gañadora da XVI edición do premio narrativa  Torrente Ballester A decisión de coller este libro e non outro tivo que ver coa carga emocional que tiveron os dous anteriores, necesitabamos algo máis amable e cercano.

Unha das personaxes comenta "qué insoportable es la felicidad"; outra di: "el placer inquieta y la suerte extermina"

Agora entre todos veremos si foi acertada ou non a decisión.

    Estamos lendo "Mil soles esplendidos" de Khaled Hosseini. A novela relata a historia de Mariam e Laila. Dúas mulleres con educación e orixe diferente que acaban coincidindo e entablando unha maravillosa amizade, un vínculo que as fará fortes e que lles dará esperanza. Todo esto co escenario da historia afgana: a invasión soviética, a guerra civil, a entrada dos talibáns… e ata hoxe

"Parece casi increíble que la vida de todos los afganos esté marcada por la muerte y un sufrimiento inimaginable. Y, sin embargo, también veo que la gente encuentra el modo de sobrevivir y seguir adelante”.

    O entusiasmo por parte dos membros do clube e enorme ¡están encatados! gustalles a historia, as personaxes, as descripcións ¡non lles sobra nin unha páxina!. Levamos dúas sesións (rematamos o mércores 10) e os temas de discusión forón variadisimos. Póñovos algún exemplo:

• Harami: bastarda. Os fillos que non nacen no matrimonio son despreciados en moitas sociedades independentemente de relixión ou ideoloxía política. ¿Pagán a culpa dos pais?
• O papel da muller: humillación, maltrato… e teñen que resistir. O burka.
• Os talibáns: lider analfabeto, criados en campos de refuxiados ¿cómo chegan? ¿quen os apoia?
• Relación de nais coas fillas.