A escritora hindú Anita Nair propon nesta obra unha viaxe en tren a través da India e a través das vidas e sentimentos das mulleres que coinciden na travesía. "El vagón de las mujeres" cunha prosa fácil e amena amosanos sentimentos, costumes novos e vellos e gastronomía dun país tan distinto do noso.

A través da lectura saberemos se as mulleres senten igual aqui ou na India, se os prexuizos son os mesmos e se as armas para liberarse deles non poden ser alomenos semellantes. A gran cuestión do libro parece ser ¿pode unha muller vivir plena e felizmente sen a figura dun home? falaremos cando cheguemos ó final da viaxe…

   A fotografía tomámola do diario "El Mundo" e amosanos un vagón de tren reservado para mulleres; parece ser que hoxe xa non existen na India pero si en outros paises. Para protexelas dicen…

   O libro que imos ler perante as dúas próximas semanas está escrito por un francés e está ambientada no sur de Italia. A historia non é nova: unha estirpe maldita que chega ata hoxe e comeza en 1875, cando Luciano Mascalzone volta, tras quince anos de cárcere, a Montepuccio para cumprir unha vella obsesión sexual, impulsado por un oscuro desexo, ainda que sabe que eso acabaralle costando a vida fronte ás últimas casas do pobo. Temos castigo, venganza e un destino que fai mofa dos homes.

   Atoparemos traxedía grega, algo de Rulfo, algo de García Márquez ¿será certo o final de Cien años de soledad? "…porque las estirpes condenadas a cien años de soledad no tenían una segunda oportunidad sobre la tierra". Falaremos.

   Laurent Gaudé recibiu o premio Goncourt por esta novela no ano 2004. 

 

A novela que nos vai ocupar ata o mércores 14 de outubro é Delicioso suicidio en grupo do escritor finés Arto Paasilina.

    ¿É verosimil o suicidio en grupo? Onni Rellonen determina suicidarse e coincide co coronel Kappainen no sitio onde ía facelo. Falan e deciden xuntarse con outros aspirantes a suicidas para levar a cabo unha viaxe en autobus á procura do lugar pefecto para o suicidio. Así o grupo sobe a bordo de "La muerte veloz"  e comenzan esta viaxe cun estilo lixeiro e desenfadado impregnada cun humor negro moi característico do autor. 

Entre outros alicientes deste libro ten o descubrimento da grandeza da natureza e as paisaxes de Finlandia. A bordo de "La muerte veloz" os candidatos a suicidas recorren todas las provincias desde a Finlandia Meridional ata Laponia, movéndose a veces en zig-zag entre elas. Podemos coller o atlas para facer un seguimento da ruta.

A obra foi editada no 1990, dato que deberemos ter moi en conta xa que as referencias sociais e políticas poden resultar chocantes se non temos en conta este dato. Lembrade que a Unión Soviética disolveuse no 1991. 

“El enemigo más poderoso de los finlandeses es la oscuridad, la apatía sin fin. La melancolía flota sobre el desgraciado pueblo y durante miles de años lo ha mantenido bajo su yugo con tal fuerza, que el alma de éste ha terminado por volverse tenebrosa y grave. Tal es el peso de la congoja, que muchos finlandeses ven la muerte como única salida a su angustia. Una mente taciturna es un enemigo aún más encarnizado y temible que la Unión Soviética”.

Esta novela está escrita por Carmen Martín Gaite ( Salamanca 1925- Madrid 2000) e será a derradeira do clube antes de coller as vacacións do verán que tan merecidas temos.

O libro son as conversacións dunha longa noite nas que Eulalia e o seu sobriño German reflexionan sobre o significado das súas vidas, traendo recordos e temas da familia. É un xeito de desafogo dunha muller madura e dun rapaz inconformista. Están nunha situación límite agardando a morte da avoa no cuarto do lado e ó mesmo tempo están descontentos pola vida que levan sen atopar sentido a súa existencia.

As personaxes son complicadas. A autora manexa o diálogo moi ben, buscando un interlocutor que somos nós, os lectores. Así que veremos si o rematala novela atoparemos o signicado da soidade e do individualismo que parece unha das cousas que buscaba esta estupenda escritora nas súas obras.

Pertenceu a chamada "Generación de Posguerra" xunto o seu marido Rafael Sánchez Ferlosio. Tivo o seu recoñocemento ó gañarar o Premio Gijón (1954) cunha colección de relatos cortos, así como o Premio Café Gijón (1955), Premio Nadal de Novela (1957), Premio Nacional de Narrativa de España (1978), Premio Príncipe de Asturias de las Letras (1988) y Premio Nacional de las Letras Españolas (1994), entre os máis destacados. Nas bibliotecas atoparedes toda a súa obra.

Marta Rivera de la Cruz foi finalista do Premio Planeta 2006 con esta novela que nos ocupa nesta primavera que non da chegado. Cecilia é a protagonista, unha ilustradora de libros infantis que rompe a súa rutina de tristeza e soidade coas visitas a Silvio. Este home octoxenario vai contando os seus recordos a través dunha caixa chea de fotografías. Falaremos do nazismo, da diferencia de razas, da amizade entre dous nenos, da lealtade…

De carón a trama principal falaremos tamén da perdida da nai, da orfandade, da sensación de desprotección que ten a protagonista. Outro tema será Publio e o esforzo para dominar unha personalidade criminal.

A autora contaballe a Efe con respecto a novela:

"Se trata de una novela de amor en sus diferentes variantes, y de cómo éste es capaz de mover todo y despertar a la vida conciencias que aparentemente estaban dormidas, y, sobre todo, de la importancia de las segundas oportunidades"

Esta novela desenrolase nun pobo con alcalde, con fame, con nazis e cunha nena. Unha morte compasiva e espectadora vainos contando as andanzas dos Hubermann e da súa filla de acollida Liesel. A importancia da lectura, o nazismo, a guerra (estamos na segunda guerra mundial), o antisemitismo, os hurtos e a amizade. Todos estos e máis son os temas desta novela que ten unha escritura sinxela, un argumento ameno, entretido e un final….

Os primeiros comentarios dos membros do clube:

•  "A personaxe de Hans é o mellor da novela. Non podo parar de leer."
• "Tenrura e bondade"
• "Sobralle que a narradora adiante o que vai pasar"
• "Inevitable a comparación coa obra de Boyne que xa leeramos no clube"

Markus Zusak é australiano, moi xovén e parece que un prometedor escritor.

" ¿Qué habrá sido de mis modales?
Podría presentarme como es debido pero, la verdad, no es necesario. Pronto me conocerás bien, todo depende de una compleja combinación de variables. Por ahora baste con decir que, tarde o temprano, apareceré ante ti con la mayor cordialidad. Tomaré tu alma en mis manos, un color se posará sobre mi hombro y te llevaré conmigo con suma delicadeza."

    A obra máis coñecida e recoñecida de Eduardo Blanco Amor cumpre 50 anos de edición. Foi editada por Citania na cidade de Bos Aires un 3 de abril de 1959 xa que en España a censura non o permitiu. Este é un motivo máis que razoable para volver a leer esta obra tan sorprendente tanto pola estructura como polos personaxes ou pola temática. Esta considerada como a primeira obra moderna da literatura galega e tivo moita influencia en autores posteriores.

    Cibrán contalle ó xuiz como cando ía para o traballo atopou ó Milhomes e ó Bocas que viñan de esmorga e de como se une a eles e de como todo remata en traxedía… A aventura desenrolase pola cidade de Ourense, este concello preparou un roteiro que seguiremos en maio os membros do clube.

 Noticias sobre o aniversario:

– La Región de Ourense 

- Xornal

- La Voz de Galicia

- El País

    "Diatriba de amor contra un hombre sentado" é a única obra para ser representada que escribiu Gabriel García Marquez ata o momento; estreouse na Habana no 1988. Tras 25 anos de vida co seu marido Graciela fala con él, fai un monólogo cargado de desencanto, de indignación, de frustación e de decepción contra os dous homes da súa vida: o seu home e o seu fillo. Narra como empezaron na case miseria e ata o momento no que van celebrar as vodas de prata cunha festa a que acudiran unhas 1500 persoas e de seguro que ningún será pobre.Doutra banda está a xenerosidade da alma femenina, os soños aplazados, e que só unha muller podería falar de amor a un home que nin se move nin escoita… que le o xornal.

"De manera que llegado el día no ha de faltar un hombre que me ame de sobra para despertarme de amor cuando me haga la dormida, para que tumbe la puerta del baño cuando lo esté haciendo esperar demasiado, para que no le asuste ser vampiro en una que otra luna, y que sea capaz de hacerlo donde sea y como sea y no siempre en la cama como los muertos. Que esté preparado para recibir la visita del Espíritu Santo en mitad del almuerzo, y que yo se lo vea en el fulgor de los ojos, y se me quite el hambre con un nudo en la voz, y tapemos los platos para que no se nos enfríe la comida mientras vamos al cuarto y volvemos".

    Non podemos evitar lembrar a Miguel Delibes e "Cinco horas con Mario", salvando as distancias as dúas obras teñen moito en común.

     A novela que nos ocupa estes días no clube está escrita por Lloyd Jones, autor neozelandés gañador do premio da Commonwealth e finalista do Premio Man Brooker.

     A narradora da historia é Matilda que vive na illa de Bouganville, unha isla do pacífico asolada pola guerra. Conta a historia do único home blanco que queda na illa e decide exercer de mestre. O xeito que se lle ocorre e atrapar ós seus alumnos a través das aventuras do Señor Pip:  protagonista da novela de Charles Dickens "Grandes esperanzas".

"Se ha tratado del único libro que me regaló un mundo nuevo en un momento de desesperación. En Pip encontré un amigo. Me enseñó que puedes ponerte en la piel del otro con la misma facilidad que si fuera la tuya, incluso si esa piel es blanca y pertenece a un niño que vivió en la Inglaterra de Dickens. Si eso no es un número de magia ¿qué es entonces?"

     A imaxinación nun país en guerra pode chegar a ser unha provocación e xurdiran os problemas cando os guerrilleiros pensen que o Señor Pip é real. Na novela mesturase literatura e vida e o nome da protagonista lembrá a outra Matilda relacionada coa lectura: a de Roald Dahl

  Richard Ford (Londres 1796-1858) foi un viaxeiro e hispanista inglés. Mudouse a Sevilla no 1830 debido a un problema de saúde da súa muller e dende alí percorreu España a cabalo vestido coma un "indixena" e procurando a compaña das clases baixas.

Recolleu apuntes, notas, debuxos e lembranzas. Todo eso recibiu forma e publicouse fai 150 anos. Hoxe reeditase en sete volumes: o primeiro é o que estamos a ler e son as observacións xerais donde indica aspectos que lle son básicos o viaxeiro. Os seguintes volumes son para as diistintas zonas xeográficas: o de Galicia é o tomo VI. É un libro de viaxes cheo de humor e que pode facernos reflexionar sobre cómo somos, como eramos ou se somos a mesma España.

Los iberos nunca quisieron unirse; por el contrario solían, como ahora, mostrar una tendencia constante a separarse en juntas distintas, cada una de las cuales sólo pensaba en sus propias opiniones. De ahí que España sea un manojo de cuerpos pequeños atados unos a otros con una cadena de arena.