Cooc, cooc, cooc mo estás?. Preguntoume a miña compañeira antes de que dese comezo o espectáculo.
Nervioso, lle dixen, mentras me axustaba o meu traxe de galiña.
Nervioso por que?. Se imos a poñer os ovos máis bonitos do mundo. Dixo a terceira en discordia.
E tiña razón, xa que por uns intres íamos deixar de ser nós para convertirnos en Petipúa, Polipasta e Pulchinela, as galiñas máis tolas “de este reino para afuera”. A verdade é que non sei se ao final estabamos actuando ou tiñamos a gripe aviar, pero en canto saímos ao escenario a xente empezou a escachar coa risa, se no me credes mirade:

A viaxe de Os Nosos Contos chegaba á súa fin. Con moito esforzo, suor e lágrimas dabamos a luz 15 contos que, nun embarazo de 7 meses, percorreron os lugares máis inhóspitos da nosa in/consciencia. Quince contos que nos amosaron a diferencia nun mundo no que non somos tan diferentes, nun mundo no que hai que deixar de lado a indiferencia, nun mundo no que que temos que loitar pola igualdade, pola aceptación da multiculturalidade, por ser quen sempre quixemos ser, nós mesmos.

Unha viaxe na que destruímos tódolos nosos prexuízos, toda a nosa cotidianeidade, tódalas nosas crenzas. Unha viaxe na que medramos xuntos (nais, pais, avoas, avós, nenas, nenos, bibliotecarias, bibliotecarios), na que establecimos vínculos, na que nos preocupamos polos intereses dos outros, na que soñamos…

Unha viaxe, un mundo e quince contos que nos trasladaron a África, Asia, Ámerica e Europa. Quince contos que nos fixeron xogar, bailar, chorar, amar… respetar. Quince contos que estaban expostos para todo o que quixese ver, saber, recordar e aprender o que facemos en “Os Nosos Contos”.

Ei, que xa me é hora, vai comezar o baile. Uan, chu,... uan, chu, fri, for. Think, think, think, think.

Despois de tanto “pensar” caes na conta de que a viaxe chega a súa fin, e como tódalas viaxes que emprendes na túa vida, esta tamén comeza con inquietude e remata con melancolía. Pero non vos preocupedes, porque para o ano seguinte máis e mellor e mentras tanto a desfrutar da festa, merenda, guateque, baile organizada gracias a comida e bebida traida polos pais (aínda que nos tamén trouxémos algunha cousa), e a ilusión de ver un sorriso na cara dun neno.

O mércores 28 de maio ás 18:30, os clubs das Bibliotecas Municipais da Coruña, reunirémonos na Biblioteca de Estudios Locais para atoparnos co escritor, Luís Rei Núñez, autor de " O Señor Lugrís e a negra sombra", libro lido nos nosos clubes e comentado neste blog.

¡ Esperámosvos a todos alí !

O pasado Xoves, tal e como anunciáramos, tivemos a oportunidade de compartir tempo e espacio con Isaac Diáz Pardo na Biblioteca de Estudos Locais, e escoitar a experiencia vital desta memoria viva do galeguismo.

Da man da Concelleira de Cultura, Maria Xosé Bravo e da Directora da Biblioteca de Estudos Locais, Victoria Villanueva, Isaac rememorou ante un o numeroso público, os seus anos mozos, a relación co seu pai e as suas amizades coas grandes figuras da cultura e das artes do noso país.

La Catedral. Comezamos unha nova andanza no Clube de Lectura de Tarde do Forum Metropolitano, cualificada polo seu autor como novela social ou "de rebeldía", e editada por primeira vez en 1903. Nela ofrécesenos unha extraordinaria aproximación á vertente política de Vicente Blasco Ibáñez que, como home e escritor, foi quen de izarse como un importante abandeirado das inquedanzas que ocupaban prácticamente a totalidade do panorama literario español da época.

Comenzaba a amanecer cuando Gabriel Luna llegó ante la catedral. En las estrechas calles toledanas todavía era de noche. La azul claridad del alba, que apenas lograba deslizarse entre los aleros de los tejados, se esparcía con mayor libertad en la plazuela del Ayuntamiento, sacando de la penumbra la vulgar fachada del palacio del arzobispo y las dos torres encaperuzadas de pizarra negra de la casa municipal, sombría construcción de la época de Carlos V.

Gabriel Luna, fillo do xardineiro da catedral de Toledo, torna ás súas orixes despois dun largo camiño como propagandista político, para compartir a vida co seu irmán Esteban, empregado da catedral como "Vara de Palo". Alí adicará o tempo de lecer a convencer aos seus discípulos: o campaneiro, o zapateiro e o "Tato" de que os sabios explicaron todo mellor que a relixión e deron as normas precisas para que a Humanidade vivira feliz nunha deliciosa igualdade. O resultado dos discursos de Gabriel é que, atopándose unha noite de guardia na catedral presentáronse os tres coa intención de apoderarse das xoias da Virxe do Sagrario, e logo dunha profunda e axitada discusión, remata por cometerse un crime…

Calvin: Lin o libro da biblioteca que me colliches.

Nai: ¿E qué che pareceu?

Calvin: Realmente fíxome ver as cousas doutro xeito. Deume moito que pensar.

Nai: Alédome que o disfrutases.

Calvin: Estame complicando a vida. Non me collas ningun máis.

Para aqueles amantes da arte e da obra do mais gran humanista de todolos tempos, recomendamosvos Universal Leonardo, un programa integral de divulgación da obra de Leonardo xestionado pola University of Arts de Londres.

 

Impresionante e moi recomendable, a experiencia de navegación pola liña do tempo que aparece na cabeceira da web e que permite coñecer datos e visualizar documentos do autor.

 

¿Novela ou realidade? A pregunta que moitos lectores deste libro se formularán é a mesma que sen dúbida se lle presentou milleiros de veces ó gran pintor e escritor Urbano Lugrís (A Coruña, 1908-Vigo, l973) mentres era arrastrado polo río dunha existencia sometida a toda clase de vaivéns. Outro caudal, de tinta e testemuños, é o que lle serviu de base a Luís Rei Núñez nesta viaxe arredor dunha figura desmesurada coa que, ademais, consegue trazar o fresco de toda unha época de penitencia e un moi veraz retrato de grupo; con mestres en gramática parda, señoritos tarambainas, artistas dipsómanos, mulleres que fuman, bares de alterne, un ruso "branco" ou os candorosos aprendices de literato… en definitiva, a fauna que opta polo exilio da bohemia cando o única vía de escape, na inacabable invernía dun réxime inxusto, consiste en contar co talento innato de Pucho Boedo, fenómeno da canción, ou de Luís Suárez, grande astro do balompé mundial. En tempos de descrédito para as apostas de calado, Rei Núñez sorpréndenos construíndo unha obra que, sen deixar de ser rigorosamente contemporánea, é de clara estirpe cervantina. Novela, si; mais tamén realidade. Como a vida.

 

Para rematar a semana nada mellor que un pouco de húmor, moi oportuno nesta época do ano:

Durante a pasada semana, na rede de blogs das Bibliotecas Municipais de A Coruña, falamos de:

• A ruta da seda a través dos libros
  
• A mostra de libros prohibidos na Biblioteca do Forum Metropolitano
• La Catedral, de Blasco Ibañez
• Os Premios Xerais nas nosas bibliotecas
• Camino a California de Steinbeck
• O estreo da película basada no libro Juntos nada más