18/07/2008, 19/07/2008
Encontro Cidade da Coruña

No marco do Encontro Cidade da Coruña organizado pola Concellaría de Cultura e a Asociación de Escritores en Lingua Galega realizaranse unha mesa redonda o día 18 e un recital poético o día 19.

O venres 18 de xullo na Casa Casares Quiroga ás 20.00 h terá lugar a mesa redonda “Narrativa con memoria histórica”. Intervirán: Lidia Jorge, Carme Riera, Manuel Rivas. Modera, Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da AELG.

O sábado 19 de xullo no Teatro Rosalía de Castro, ás 20.00 h, realízase o Recital poético e lectura de textos no que interveñen: Marica Campo, Yolanda Castaño, Lidia Jorge, Luz Pozo, Carme Riera, Manuel Rivas, Xavier Rodríguez Baixeras e Xavier Seoane. Presenta: Antía Otero. Actuación musical de Carmen Rey Grupo.

Entrada libre ata completar aforamento.

Os encontros comezan ás oito da tarde.

    ¿Quen foi William Petty? (Aventurero, erudito e seductor) ¿Un experto en arte clásico ou un ladrón de obras de arte? O que sabemos con certeza é que foi un do primeiros aventureiros en procurar tesouros da antiga Grecia ao longo da beira do Mediterráneo, e tamén un dos primeiros tolos (ou xenios) que conqueriu apoderarse das obras maestras da humanidade. A historia esqueceu o seu nome. Sen embargo, William Petty foi un arqueólogo avant la lettre, o pioneiro que seguiu os rastros da Antigüedade para ofrecelos á posteridade.

    Nado na Inglaterra rural a primeiros de 1600, a historia deste protagonista é unha misteriosa viaxe dende os sombríos castelos do Támesis ata os lumninosos templos de Grecia, dende as galerías dos pazos de Venecia ata o máis profundo das prisións turcas. Petty empregou calquera método, lícito ou non, para levar a Inglaterra trofeos de incalculable valor. Obras que hoxe, catro séculos máis tarde, seguimos admirando nos máis importantes museos do mundo.

Puesto en la picota en el "Taburete del Arrepentimiento", el escabel de tres patas donde exhibían a los blasfemos, los fornicadores y los adúlteros, William Petty de Soulby iba a ser humillado públicamente. La muchedumbre se agolpaba al fondo de la iglesia. Habían acudido de lejos, de Warcop y de Appleby, para asistir a la ceremonia. No se trataba de un suplicio, ni siquiera de un castigo. Era una condena a la muerte civil y a la culpa moral. Una erradicación del mundo: dejarlo al margen de la sociedad.

 

Co gallo da celebración do Día Internacional do Libro o Clube de Lectura de Forum Tarde participou o pasado 23 de Abril nunha xornada de lectura de contos e relatos de Emilia Pardo Bazán na Casa Museo da Fundación Emilia Pardo Bazán,na rúa Tabernas de A Coruña. O conto lido polo noso Clube foi "La Dentadura", con gran acerto por parte de Carlos Ruiz, Marian Camino e Olga Nogueira. Tamén participaron o Clube de Lectura do Castrillón, de Montealto, e asociacións de non oíntes de A Coruña, entre outros. Esperamos que o próximo ano se celebre de novo unha actividade similar, porque estaremos encantados de participar.

 

...Un día estrechó a Fausto con preguntas apremiantes:"¿Me quieres de veras, de veras? ¿Te gusto? ¿Soy yo la mujer que más te gusta? Háblame claro, francamente… Prometo no enfadarme ni afligirme." Fausto, sonriente, halagador, galante al pronto, acabó por soltar parte de la verdad en una aseveración exactísima: "Guedita: eres muy mona…muy guapa, sin adulación…Tienes una tez de leche y rosas, unas facciones torneadas, unos ojos de terciopelo negro, un talle que se puede abarcar con un brazalete…Lo único que te desmerece…así...un poquito…es la pícara dentadura. Es que a no ser por la dentadura…chica, ¡un cuadro de Murillo!...

La Catedral. Comezamos unha nova andanza no Clube de Lectura de Tarde do Forum Metropolitano, cualificada polo seu autor como novela social ou "de rebeldía", e editada por primeira vez en 1903. Nela ofrécesenos unha extraordinaria aproximación á vertente política de Vicente Blasco Ibáñez que, como home e escritor, foi quen de izarse como un importante abandeirado das inquedanzas que ocupaban prácticamente a totalidade do panorama literario español da época.

Comenzaba a amanecer cuando Gabriel Luna llegó ante la catedral. En las estrechas calles toledanas todavía era de noche. La azul claridad del alba, que apenas lograba deslizarse entre los aleros de los tejados, se esparcía con mayor libertad en la plazuela del Ayuntamiento, sacando de la penumbra la vulgar fachada del palacio del arzobispo y las dos torres encaperuzadas de pizarra negra de la casa municipal, sombría construcción de la época de Carlos V.

Gabriel Luna, fillo do xardineiro da catedral de Toledo, torna ás súas orixes despois dun largo camiño como propagandista político, para compartir a vida co seu irmán Esteban, empregado da catedral como "Vara de Palo". Alí adicará o tempo de lecer a convencer aos seus discípulos: o campaneiro, o zapateiro e o "Tato" de que os sabios explicaron todo mellor que a relixión e deron as normas precisas para que a Humanidade vivira feliz nunha deliciosa igualdade. O resultado dos discursos de Gabriel é que, atopándose unha noite de guardia na catedral presentáronse os tres coa intención de apoderarse das xoias da Virxe do Sagrario, e logo dunha profunda e axitada discusión, remata por cometerse un crime…

¿Novela ou realidade? A pregunta que moitos lectores deste libro se formularán é a mesma que sen dúbida se lle presentou milleiros de veces ó gran pintor e escritor Urbano Lugrís (A Coruña, 1908-Vigo, l973) mentres era arrastrado polo río dunha existencia sometida a toda clase de vaivéns. Outro caudal, de tinta e testemuños, é o que lle serviu de base a Luís Rei Núñez nesta viaxe arredor dunha figura desmesurada coa que, ademais, consegue trazar o fresco de toda unha época de penitencia e un moi veraz retrato de grupo; con mestres en gramática parda, señoritos tarambainas, artistas dipsómanos, mulleres que fuman, bares de alterne, un ruso "branco" ou os candorosos aprendices de literato… en definitiva, a fauna que opta polo exilio da bohemia cando o única vía de escape, na inacabable invernía dun réxime inxusto, consiste en contar co talento innato de Pucho Boedo, fenómeno da canción, ou de Luís Suárez, grande astro do balompé mundial. En tempos de descrédito para as apostas de calado, Rei Núñez sorpréndenos construíndo unha obra que, sen deixar de ser rigorosamente contemporánea, é de clara estirpe cervantina. Novela, si; mais tamén realidade. Como a vida.