O libro que imos ler perante as dúas próximas semanas está escrito por un francés e está ambientada no sur de Italia. A historia non é nova: unha estirpe maldita que chega ata hoxe e comeza en 1875, cando Luciano Mascalzone volta, tras quince anos de cárcere, a Montepuccio para cumprir unha vella obsesión sexual, impulsado por un oscuro desexo, ainda que sabe que eso acabaralle costando a vida fronte ás últimas casas do pobo. Temos castigo, venganza e un destino que fai mofa dos homes.

   Atoparemos traxedía grega, algo de Rulfo, algo de García Márquez ¿será certo o final de Cien años de soledad? "…porque las estirpes condenadas a cien años de soledad no tenían una segunda oportunidad sobre la tierra". Falaremos.

   Laurent Gaudé recibiu o premio Goncourt por esta novela no ano 2004. 

"-Ya sabéis que todo el pueblo nos llama "los callados". Dicen que como somos hijos de la muda, la boca nos sirve para comer, pero no para hablar. Bueno, enorgullezcámonos de ello. Si vale para mantenenr alejados a los entrometidos y hacer rabiar a esos idiotas, bienvenido sea el mote. Pero que ese silencio sea para ellos, no para nosotros. Yo no he vivido todo lo que habéis vivido vosotros. Es probable que me muera en Montepuccio sin haber visto otra cosa del mundo que las resecas colinas de nuestra tierra. Pero ahí estáis vosotros. Sabéis muchas más cosas que yo. Prometedme que les hablaréis de ellas a mis hijos. Que les contaréis lo que habéis visto…"