Angel Gonzalez Poeta, catedrático e ensaista español nacido en Oviedo, Ángel González foi Premio Príncipe de Asturias das Letras en 1985 e Premio Internacional Salerno de Poesía en 1991. En xaneiro de 1996 foi elixido membro da Real Academia da Lingua Española. O mesmo ano ademais obtivo o Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana. En 2001 obtén o Premio Julián Besteiro das Artes e as Letras. En 2004 convértese no primeiro gañador do Premio de Poesía Cidade de Granada-Federico García Lorca.

A súa poesía é máis intimista que social, cun particular e característico toque irónico, e trata asuntos cotiáns cunha linguaxe coloquial e urbano, nada neopopularista nin localista. O paso do tempo e a temática amorosa e cívica son as tres obsesións que se repiten ao longo e ancho dos seus poemas. A súa linguaxe é sempre puro, accesible e transparente; destílase nel un fondo ético de digna e humana fraternidad, que oscila entre a solidariedade e a liberdade, do mesmo xeito que o doutros colegas xeracionais como José Ángel Valente, Jaime Gil de Biedma, Carlos Barral, José Agustín Goytisolo e José Manuel Bonald.

Ángel González é sen dúbida un dos grandes poetas do noso tempo, e nas Bibliotecas Municipais da Coruña atopades gran parte da súa obra:

  • Poemas / Ángel González ; edición del autor.—5ª ed. amp..—Madrid : Cátedra, D.L. 1993
  • Tiempo inseguro : Ángel González / edición Susana Rivera.—Torremolinos (Málaga) : Litoral, 2002
  • A todo amor : antología personal / Ángel González ; prólogo y nota biográfica de Paco Ignacio Taibo I.—3ª ed.—Madrid : Visor Libros, 2003
  • La palabra en el aire [grabación sonora] / Pedro Guerra; Ángel González.—[Madrid] : BMG, D.L. 2003
  • 101 + 19 = 120 poemas / Ángel González ; selección de Ángel González; prólogo de Luis García Montero.—4ª ed..—Madrid : Visor, 2003
  • La poesía y sus circunstancias / Ángel González ; edición y prólogo de José Luis García Martín.—Barcelona : Seix Barral, 2005